De Noabertoen
Je hebt soms van die pareltjes groen in je woonomgeving waar je eigenlijk van vindt dat er zo weinig mogelijk mensen weet van moeten hebben. Het is dan ook met grote aarzeling dat ik jullie, als trouwe lezers van DijkRuis, hier wel deelgenoot vanuit laat maken. Het is zo'n groen pareltje waar je 10 keer aan voorbij kunt lopen zonder er kennis van te nemen. Ik neem u dan ook, onder de voorwaarde van beperkte geheimhouding, al lezend mee op een wandeling langs de Noorddijkerweg.
Ter hoogte van de Stefanuskerk vinden we achter een hoge haag een uniek stukje Noorddijk. De NOABERTOEN. Het omvat behalve een moestuin ook een bloementuin en een boomgaard. Het is een unieke rustplek waar je je even kunt onttrekken aan de drukte van alledag en je gedachten de vrije loop kunt laten. Op een tweetal driezitsbanken, waar u op de voorste bank kunt genieten van de serene sfeer die uitgaat van de vroeg middeleeuwse Stefanuskerk en op de bank achterin de tuin, kunt u genieten van het vrije uitzicht op alles wat groeit en bloeit en ons steeds weer boeit.
Tot 2014 stond op de plek van de huidige tuin een houten gebouw. Dat verloor op den duur zijn functie als vergaderruimte van de kerkgemeenschap. Het gebouw werd gesloopt en de vraag van het kerkbestuur was: 'Wat te doen met de grond'. Een parkeerplek of een grazig weitje voor een paar schapen? Het idee vanuit de buurtvereniging 'de Noorddieker Noabers' om er een buurttuin van te maken werd door alle partijen omarmd.
De noabertoen Initiatiefnemers Froukje Mulder en Truus Schoonhoven formeerden een groep medestanders en dat waren figuurlijk bezien beslist zwaargewichten. Loonbedrijf Mulder verrichtte onder meer het grondwerk. De bestrating werd geschonken door de familie Boering en de plaatselijke middenstand schonk een aantal zitbanken. Ook Laurens Stiekema van de gemeente Groningen heeft zich vanaf de eerste ontwerptekening tot op heden een betrokken supporter getoond.
De eerste en dus oudste boom, een pruimenboom met de prachtige naam 'Wichter' werd geplant door het destijds oudste 'wicht' mevrouw Kreuze en een flink aantal Noabers heeft de huidige tuin mede vorm gegeven door letterlijk de schep ter hand te nemen. Sinds de oprichting wordt de 'toen' beheerd door de 'noabertoenders', die er ook het vruchtgebruik van hebben. Voor aanschaf van materiaal kunnen we tot nu toe rekenen op een geldelijke
bijdrage vanuit de wijkraad. Extra handen worden drie keer per jaar op de gezellige 'dagen van groot onderhoud' geleverd door de vrijwilligersgroep van
Natuurmonumenten, 'de boskabouters'.De noabertoen
Deze 'toen' is een echte noaberaangelegenheid en vrij toegankelijk voor een ieder die even 'weg van de snelweg' wil.
PS.
Nogmaals het vriendelijke verzoek om aan bovenstaand artikel niet al te veel
ruchtbaarheid te geven.
Wiebe Schoonhoven
